Maand: november 2024

Troost na haat

In Lantaren/Venster trad woensdagavond Joe Bel op, een Franse zangeres die voornamelijk in het Engels zingt. Ik leerde haar ooit kennen via Spotify door een cover van de klassieker Salut les amoureux. Dat nummer stond afgelopen zomer op repeat. Het is typisch Frans, met een hese bijna fluisterende stem, die even zwoel als melancholisch klinkt.

Die cover zong ze niet, wel veel eigen werk en een eeuwenoud liedje in het Ladino, een taal die aan het verdwijnen is maar nog door haar grootvader werd gesproken. “Ik vind het mooi hoe via muziek talen levend gehouden kunnen worden,” zei ze. … Lees verder

De wereld als feest

Ergens op de helft van Anora moest ik heel hard lachen. Het voelde wat ongemakkelijk omdat ik niet zeker wist of het de bedoeling was en de scène op zich nogal heftig was. Gelukkig lachten andere bezoekers ook. Maar zelfs dat stelde me toch niet helemaal gerust. 

Als ik Anora in één woord zou moeten samenvatten zou ik voor verwarring kiezen. Het soort verwarring dat in zichzelf ook al verwarrend is. Zoals je in een achtbaan jezelf tegelijkertijd afvraagt heb ik nu lol of ga ik nu dood? Heerlijk. Als je ervan houdt.

Anora is de naam van de hoofdpersoon, … Lees verder

Een onverzadigbare behoefte aan erkenning

The Apprentice is een speelfilm over de jonge Donald Trump, de periode waarin hij zich in New York opwerkt tot vastgoedmagnaat. Het verhaal speelt dus in de jaren ‘70 en de film trekt alles uit de kast om die sfeer op te roepen. Het beeldformaat stemt overeen met die tijd, de kleuren, de beeldkwaliteit, de soundtrack. Als je niet beter weet zou je zweren dat je naar een vintage film kijkt. En dat laatste is het probleem: je weet natuurlijk wel beter. Je kijkt naar de jonge Trump, maar je ziet steeds de huidige hoogbejaarde politicus.

Ook al wordt de … Lees verder

Een rechtse wandelaar in een verloren wereld

Wie zichzelf beter wil leren kennen of tegenkomen, zoals dat zo mooi wordt genoemd alsof het een onverwachte ontmoeting is, moet gaan wandelen. Niet een ommetje door de wijk maar lange wandelingen door de natuur, liefst ver van de bewoonde wereld. Dat klinkt als een cliché maar het is echt zo. Althans, toen de pandemie toesloeg en ik net als iedereen ging wandelen, waaronder het halve Pieterpad, merkte ik dat. Mijn leven is sindsdien niet meer hetzelfde, in positieve zin.

De film Sur les chemins noirs (Op de ongebaande paden) uit 2023 volgt Pierre, een zeer populaire schrijver van reisverhalen … Lees verder

Je ziet het tegenovergestelde van wat je ziet

Ik beken dat ik nog nooit een film van Luis Buñuel had gezien. Een naam die door filmliefhebbers altijd met zoveel ontzag wordt uitgesproken dat ik er als beroepsleek een beetje door geïntimideerd word. Begint iemand over Buñuel dan voel ik me bijna automatisch dom. Ook al omdat bekend is dat de films van Buñuel onbegrijpelijk zijn. Niet kijken is veiliger dan ‘ik heb gekeken en er niets van begrepen’.

Op vrijdagavond kwam een einde aan dat Buñuelloze tijdperk. Tijdens een lange, uitputtende mars door de ondoordringbare delen van de Netflix-catalogus stuitte ik op Le Fantôme de la Liberté, ofwel … Lees verder