'Misschien is niets geheel waar, en zelfs dat niet.' – Multatuli
Een dunne roman van 100 bladzijden waar ik een jaar over deed, waar ik drie, vier of vijf keer opnieuw in ben begonnen, een boek dat ik steeds weglegde maar dat iedere keer weer opdook, op de hoek van mijn bureau, in mijn tas, halverwege een stapel, als een boemerang die na iedere worp terugkeert…. Lees verderDe belangrijkste straat uit mijn leven
We zijn nu allemaal vluchtelingen. Met ‘we’ en ‘allemaal’ bedoel ik zoals gebruikelijk mezelf en een paar mensen die ik ken. Dus als je je niet aangesproken voelt dan is dat prima. Dan hoef je me dat niet te laten weten. Ook niet in een reactie op Facebook, Bluesky of Linkedin, de plekken waar iedereen… Lees verderOntsnappen aan het wereldleed
Het was zo’n bericht dat onverwacht opdook en vervolgens 7, 8 misschien wel 9 uur van mijn leven kostte. Dat ging zo. Tijdens het dwangmatig scrollen – ik moet hier nu echt mee stoppen – stond op m’n instagramscherm ineens een posting met de titel ‘10 essentiële Franse klassiekers die iedere lezer minstens één keer… Lees verderReis naar de 19e eeuw
De astronauten verlaten voortijdig het ISS vanwege een medisch probleem. Dat bericht deed me terugdenken aan een van de spannendste Twitter-momenten ooit. Uit 2008.
Ik hou mezelf graag voor dat ik een vrij en onafhankelijk persoon ben, dat ik me weinig tot niets aantrek van wat anderen van mij vinden, dat ik me niet in de dwangbuizen van dogma’s en sociale druk laat proppen, dat ik nergens bijhoor en nergens bij wil horen. Maar je begrijpt, dat is natuurlijk… Lees verderGevangen in de massa
Laat me het jaar positief eindigen. Op de valreep van 2025 zag ik de indrukwekkendste film en las ik het indrukwekkendste boek van het jaar. Dus wie weet wat 2026 in petto heeft. Eerder dit jaar was ik verrast door Het Uur van de Wolven, van de Italiaanse auteur Giuliano da Empoli. Het wordt aangeprezen… Lees verderDe nieuwe tsaar