'Misschien is niets geheel waar, en zelfs dat niet.' – Multatuli
Op Instagram zag ik een post van French Girl Tries over Baarle-Hertog. Of Baarle-Nassau. Ik haal die twee altijd door elkaar. Het was zo’n grappige verzameling foto’s die laat zien dat de grens tussen Nederland en België in de enclave dwars door huizen loopt. Leuk, swipe, next. Of nee, voor het eerst vroeg ik me… Lees verderGrensoverschrijdend, nu het nog kan
“Ik kom uit Italië”, zegt ze. Ik schrik. In de verder verlaten wachtruimte waar we ons bevinden staat een koffieautomaat die cappuccino en espresso belooft, zoals een reisbureau gelukkige herinneringen aansmeert: je weet dat het blauwe zwembad in werkelijkheid veel kleiner is en waarschijnlijk grenst aan een bouwplaats. Dit apparaat levert natuurlijk cappuccino noch espresso…. Lees verderRotterdam, Venetië
Aan het einde van de 20e eeuw leek de wereld prachtig. De economie liep als een tierelier, huisvesting was geen probleem, er waren wel oorlogen en rampen maar het gevoel was dat de wereld op weg was naar vrede en voorspoed. De Amerikaanse president Clinton wist een einde te maken aan de eindeloze burgeroorlog in… Lees verderHet einde van de toekomst
In het Parijse Musée national de l’histoire de l’immigration, waarover ik later meer zal vertellen, viel mijn oog op bovenstaand kaartje. Het toont de herkomst van genaturaliseerde vreemdelingen in Frankrijk in de 17e en 18e eeuw. Of eigenlijk viel mijn oog meer op de naam van het noordelijk deel van Nederland: Provinces Unies. De Verenigde… Lees verderDit kaartje bracht me tot een heel andere ontdekking
Regisseur Bob Visser is niet alleen een van de aardigste mensen die ik ooit ontmoet heb, hij was ook een ongekend volhardend pionier en vernieuwer. Hij introduceerde in de jaren ‘80 bij de VPRO een soort punk-journalistiek op tv met het actualiteitenprogramma Neon. Maar hij maakte bijvoorbeeld ook een gelauwerde kinderserie. Een speelfilm van en… Lees verderHoe Bob Visser mijn leven veranderde
Ik deed er een jaar over om ‘Stad van ideeën, een biografie van Parijs’ te lezen. Niet dat ik me door de 400 pagina’s moest worstelen maar het werd me na een tijdje gewoon allemaal wat te veel. Het spreekt voor auteur Alec van der Horst dat ik het boek na een aantal maanden weer… Lees verderWie houdt er nou niet van Parijs?